Повеќе од половина век помина откако човек последен пат чекореше по површината на Месечината. Во декември 1972 година, астронаутот Јуџин Сернан ја заврши мисијата Аполо 17 и стана последниот човек што ја напуштил лунарната почва. Оттогаш, и покрај огромниот технолошки напредок, човештвото никогаш не се врати.
Причината не е во науката – туку во политиката.
Испраќањето луѓе на Месечината бара долгорочна визија, стабилно финансирање и континуирана поддршка со години. Но секоја нова американска администрација ги менувала приоритетите. Едни најавувале враќање на Месечината, други го префрлале фокусот кон вселенски станици, астероиди или Марс. Со секоја промена се губеле време, пари и проекти.
Дополнително, ваквите мисии се исклучително скапи и ризични. Иако денешната технологија е илјадници пати понапредна од онаа во 60-тите години, летовите надвор од Земјата и понатаму носат огромни безбедносни предизвици. Историјата е полна со трагедии кои ја направија вселенската програма далеку повнимателна и побавна.
Денес, обидот за враќање се реализира преку програмата Артемис, чија цел не е само симболично слетување, туку создавање долгорочно човечко присуство на Месечината. Проектот веќе чини десетици милијарди долари и се развива речиси две децении.
Во меѓувреме се појавува и нова вселенска трка. Кина најавува дека планира човечка мисија на Месечината до 2030 година, што повторно го зголемува притисокот врз Западот.
За разлика од времето на Аполо, денес во игра се и приватни компании кои развиваат ракети, летала и инфраструктура, што целосно го менува начинот на освојување на вселената.
Првата мисија со луѓе околу Месечината во новата ера се очекува наскоро, а слетувањата треба да следат во наредните години.
По 50 години пауза, човештвото повторно тргнува кон Месечината – овојпат не за престиж, туку за иднина. Многу научници веруваат дека проширувањето надвор од Земјата повеќе не е луксуз, туку неопходност за долгорочен опстанок на човечкиот вид.
