Сечениот леб во пластична кеса на прв поглед изгледа како идеално решение за брз појадок или сендвич без мака. Нема неред, нема нож, сè е подготвено за неколку секунди. Но токму таа удобност крие причина зошто лебот многу побрзо се суши, го губи вкусот и често завршува расипан пред да го изедете.
Кога лебот се сече на парчиња, секоја отворена површина доаѓа во директен контакт со воздухот. Тоа овозможува влагата многу побрзо да испари, па внатрешноста се суши, а текстурата станува тврда и без свежина. Кај целиот леб, кората делува како природна заштита што ја чува мекоста подолго време.
Дополнителен проблем создава и пластичната кеса. Во неа лесно се собира влага, особено ако лебот е пакуван додека сè уште е топол. Таквата средина е совршена за развој на мувла, па лебот може да се расипе за само неколку дена.
Многумина мислат дека фрижидерот е спас, но таму лебот често станува гумен или пресув и уште побрзо го губи квалитетот. Тенките парчиња дополнително го губат вкусот и аромата, па завршуваат како тост или во ѓубре.
Целиот леб, исечен само кога ви треба, останува свеж подолго, има подобар вкус и создава помалку отпад. Потребни се само неколку секунди повеќе труд, но разликата е огромна и за квалитетот и за вашиот буџет.
