Три недели откако ечат детонациите од здружената воена акција на САД и Израел, прашањето кое го тресе светот не е „кога ќе заврши војната“, туку „зошто Иран сè уште не паднал?“. Иако врвот на иранската воена машина е обезглавен со ликвидација на клучни фигури, Техеран покажува застрашувачка жилавост која ги изненади и најголемите воени стратези.
Потврдената смрт на моќниот Али Лариџани и првиот човек на Басиџ, Голамреза Солејмани, требаше да биде фатален удар за режимот. Но, наместо хаос, Иранската револуционерна гарда одговори со децентрализиран отпор. Анализата на ДВ открива шокантна вистина: оваа војска не функционира како класична армија. Таа е „хидра“ со илјадници глави – дури и кога центарот е во пламен, регионалните единици продолжуваат да напаѓаат без чекање наредба од Техеран.
Зошто нема брз колапс? Одговорот лежи во тоа што Гардата не се само војници во униформа. Тие се сопственици на банки, нафтени полиња и огромни бизнис империи. Тие се крвотокот на иранската економија и идеологија. Кога напаѓате ваков систем, не напаѓате само касарна, туку цела државна структура вткаена во секоја пора на општеството.
Прогнозите се мрачни. Наместо бел флаг, се најавува ескалација која може да го запали целиот Залив. Војната влегува во својата критична трета недела, а економските последици веќе почнаа да го удираат глобалниот пазар. Светот го задржува здивот: дали ова е почетокот на крајот за Техеран или вовед во конфликт каков што досега не сме виделе?
