Создавањето колонии на Марс бара многу повеќе од еднократна мисија. Потребен е цел систем што ќе овозможи луѓето да живеат автономно, без постојана зависност од Земјата.
Првиот услов е евтин и сигурен транспорт. Ракети како Starship на SpaceX се дизајнирани за повеќекратна употреба и носење голем товар. Европа ја развива Ariane 6, а Blue Origin работи на New Glenn. Намалувањето на трошоците за лансирање е клучно за изградба на база.
Вториот столб е енергијата. Сончевите панели ќе играат улога, но за стабилно снабдување ќе бидат потребни и компактни нуклеарни системи. Проекти како DRACO, иницирани од NASA и DARPA, покажуваат дека нуклеарниот погон може значително да го скрати патувањето до Марс.
Трето, автономијата е неопходна. Поради доцнењето во комуникацијата, системите мора сами да носат одлуки. Роверот Perseverance веќе користи напредна автономна навигација, а идните бази ќе зависат од вештачка интелигенција за управување со ресурси.
Најважно е користењето локални ресурси (ISRU). Марсовскиот мраз може да се претвори во вода и кислород, а реголитот да се користи како градежен материјал преку 3Д печатење.
Колонија на Марс ќе биде возможна само ако транспортот, енергијата и локалното производство функционираат како единствен систем. Без тоа, човечкото присуство ќе остане краткорочно и експериментално.
