Четири децении болка, сомнеж и истрајност ја водат Драгица од Ваљево, која тврди дека нејзиниот син не починал по раѓањето, туку бил одземен и даден на друго семејство. Нејзината приказна, која со години ја раскажува без конечен одговор од институциите, повторно ја отвора една од најконтроверзните теми во регионот – случаите на исчезнати бебиња од породилишта.
Таа вели дека нејзиниот син, роден во 1986 година, веднаш по породувањето бил префрлен од болницата во Ваљево во медицинска установа во Белград. Иако, како што раскажува, повремено добивала дозвола да го види детето, од лекарите постојано слушала дека неговата состојба е тешка, иако самата тврди дека видела бебе кое изгледало нормално и без апарати за поддршка во живот.
Неколку месеци подоцна семејството добило телеграма дека детето починало. Но сомнежите започнале веднаш, бидејќи, според неа, не им било дозволено да го видат телото, а им било кажано дека е на обдукција и дека ќе биде погребано без нивно присуство.
Она што дополнително ја засилило нејзината недоверба е фактот дека, како што тврди, нема трага од обдукција, ниту јасен доказ за погреб. Подоцнежни документи од институции, според неа, покажале дека детето не било заведено на вообичаен начин, ниту постоел извод од матичната книга на родени со целосни податоци.
Во текот на годините, Драгица се приклучила на здруженија на родители кои истражуваат слични случаи и започнала правна битка за да добие официјални одговори. Таа наведува дека од различни институции добила документи кои, според неа, дополнително ја засилуваат нејзината верба дека детето не починало, туку исчезнало од системот.
Организации што се занимаваат со ова прашање тврдат дека низ децении во регионот постојат сомнежи за илјадници слични случаи, каде родители тврдат дека им било кажано дека нивните бебиња починале веднаш по раѓањето, без да им биде овозможено да ги видат или да добијат јасни докази за смртта.
Иако институциите во повеќе наврати ги негираат ваквите обвинувања или ги сметаат за недокажани, случаите остануваат отворени и емоционално тешки за семејствата кои со децении бараат одговори.
Драгица, која денес вели дека живее со надеж, но и со неизвесност, порачува дека нема да се откаже од барањето на вистината. Нејзината единствена желба, како што кажува, е ако нејзиниот син е жив, да знае дека има семејство и корени, без разлика каде се наоѓа.
