Додека тензиите на Блискиот Исток достигнуваат точка на вриење, многумина се прашуваат: Зошто моќните и пребогати заливски држави не му возвраќаат на Иран? Наместо остри воени одговори, Саудиска Арабија, ОАЕ и Катар избраа пат на молк и дипломатија. Најновата анализа открива дека зад оваа „мирољубивост“ се крие брутална пресметка на ризикот и стравот од тотален хаос. Заливските монархии изградија футуристички градови и економски империи кои се исклучително ранливи. Тие знаат дека во случај на директен судир:
- Облакодерите се лесна мета: Дубаи и Абу Даби би можеле да станат урнатини за само неколку часа од иранските ракети.
- Нафтените терминали се „темпирани бомби“: Еден прецизен напад врз постројките на „Арамко“ може да ја банкротира Саудиска Арабија и да ја сопре светската економија.
- Туризмот би исчезнал: Кој би летал за Катар или Емиратите додека над главите прелетуваат дронови-камикази?
Наместо да влегуваат во војна која не можат да ја добијат без огромни жртви, овие држави играат двојна игра. Тие од една страна се сојузници со САД, но од друга – одржуваат тајни канали со Техеран за да го смират „разбеснетиот сосед“. Нивниот најголем кошмар е да бидат вовлечени во војна која не е нивна.
Аналитичарите предупредуваат дека секое невнимателно придвижување може да предизвика домино-ефект. Ако Заливот возврати, Иран би можел целосно да го затвори Ормушкиот Теснец, оставајќи ги овие земји без приход, а светот без енергија.
Дали ова е мудра дипломатија или само купување време пред неизбежната катастрофа? Заливските лидери избраа да го зачуваат својот луксуз по цена на молчење, но прашањето е – уште колку долго Техеран ќе ја почитува нивната неутралност?
