Кризата во Ормускиот Теснец го фокусира вниманието на слабостите на Западот кога станува збор за поморски конфликти. Доналд Трамп повторно предизвика реакции со својата изјава дека НАТО мора да реагира за да не се загрози иднината на Алијансата, но европските сојузници реагираат претпазливо, нагласувајќи дека ова „не е нивна војна“.
Поранешниот началник на британскиот Генералштаб, генерал Сер Ник Картер, потсети дека НАТО е создаден како одбранбен сојуз, не како средство за еднострана агресија. Европските лидери, вклучително и Германија, јасно кажаа дека помошта на скромните морнарици не може да ја замени моќната американска флота.
Кризата е итна – блокадата на теснецот го загрозува транспортот на иранска нафта до Индија, Кина и други сојузници. И покрај тоа што американската офанзива таргетираше бродови за мини, многу земји се воздржуваат од директна акција, особено ако тоа значи испраќање копнени сили.
Проблемот е длабок: деминирањето одамна престана да биде приоритет, а западните морнарици не се подготвени за модерни закани – вооружени глисери, „самоубиствени“ дронови и крајбрежни ракети се само дел од арсеналот на Иран. Дури и новите британски морски беспилотни летала сè уште не се тестирани во вистинска борба.
Дипломатските напори, како проширувањето на мисијата на ЕУ во Црвеното Море, се бавни и со скромни ресурси. Кризата во Ормускиот Теснец ја откри суровата реалност: дури и моќниот Запад е неподготвен за брза, ефективна поморска операција, а исходот може да влијае на глобалната економија.
