Последното слетување на Месечината се случи со мисијата „Аполо 17“ на 14 декември 1972 година, кога Џин Сернан ја напушти површината, оставајќи ги последните отпечатоци кои ќе останат скоро половина век. Планираните мисији „Аполо 18“, „19“ и „20“ беа откажани, а повторното враќање се одложи за повеќе од 50 години.
Денес, НАСА ја подготвува мисијата „Артемис II“, која нема да слета, туку ќе помине покрај Месечината, и ќе биде првиот човечки лет до Месечината по 1972 година. Екипажот вклучува Рид Вајсман, Виктор Гловер, Кристина Кох и Џереми Хансен. Мисијата е клучен чекор во планот за долгорочно човечко присуство и подготовка за идните мисии на Марс.
Главниот фактор за долгото чекање бил отсуството на политичка волја. Испраќањето луѓе на Месечината бара стабилно финансирање и долгорочна посветеност, што по завршувањето на „Аполо“ честопати било променливо. Администрациите се менувале, со различни приоритети – од вселенска станица, астероиди, до враќање на Месечината, сè додека програмата „Артемис“ не обезбеди континуитет.
Техничките предизвици, исчезнување на индустриската база од времето на „Аполо“ и модерниот пристап кон долгорочно присуство на Месечината исто така ја одложија новата мисија. Геополитичкиот контекст и конкуренцијата со Кина, како и вниманието кон безбедноста по трагедиите со „Аполо 1“, „Челинџер“ и „Колумбија“, исто така го забавија процесот.
Со програмата „Артемис“, човештвото повторно е на прагот на Месечината, овој пат со цел не само да дојде, туку и да остане.
